„Tyfon”

W dobie rozwoju polskich miast i wsi XVIII i XIX wieku wzrastało zagrożenie pożarowe. Wymuszało to ciągłe doskonalenie techniki pożarniczej w tym, także systemu alarmowania i ostrzegania o zagrożeniach. I tak, strażacy jadący do zdarzeń ostrzegali o nadjeżdżającym wozie strażackim za pomocą sygnałówek, trąbek. Praca sygnalisty to wymagała znajomość sygnałów stosowanych w ówczesnym pożarnictwie i niekiedy sporych zdolności muzycznych. Wzrost ilości zdarzeń wymuszał coraz sprawniejsze sposoby alarmowania drużyn pożarniczych. W 1920 r. zaadaptowano urządzenie sygnałowe zwane tyfonem. Pomysłodawcą był Szwed, Helge Svena Albert Rydberg (1887 – 1968), który opatentował urządzenie pneumatyczne działające na zasadzie powietrznej pompy tłokowej, w której strumień powietrza przepływał przez otwory w głowicy naciskając na tarczę membrany, którą wprawiał w drgania. Słyszalny dla naszych uszu dźwięk wydobywał się przez metalową tubę. Zasięg słyszalności oceniano na około 400m w otwartej przestrzeni. Dla porównania, współczesne sygnały dźwiękowe pojazdów pożarniczych to około 5km. Budowę i zasadę działania zobaczą Państwo na załączonym filmie. Tyfon, znalazł zastosowanie, także poza pożarnictwem, m.in. w żegludze, kolejnictwie i motoryzacji. Obecnie jako produkt tyfon jest znakiem towarowym zarejestrowanym przez producenta pneumatycznych sygnalizatorów dźwiękowych Kockum Sonics w Malmö. W naszych zbiorach znajduje się 8 tego typu urządzeń.

Adam Krzeski

Fotografie :Piotr Świerzbiołek